Ω!
Περιφρονημενη καλη μου μοναξια..
πιστη καλη συντροφισσα μου εδω μεσα..
να ξερεις σ'αγαπησα..
παντα στον ερχομο της μερας και στην ερημια της νυχτας εισαι παντα εδω..
και στις δικες μου ωρες τις πικρες παντα εδω εισαι κοντα μου...
Ω! μοναξια μου..
εσυ και εγω απομειναμε με συντροφια το τιποτε εδω μεσα..
σκυφτοι και οι δυο μας αμιλητοι και καταφρονεμενοι..
φιγουρες γριζες σκοτεινες ειμαστε με τα χερια σταυρωμενα...
μοναξια μου μονο εσυ γνωριζεις τη μοιρα μου και τη ζωη μου εδω μεσα..
της ωρες του αναστεναγμου μου που γινεται λυγμος μονο εσυ εισαι εδω..
και τα καυτα μου δακρυα μονο εσυ με βλεπεις...
τη σκεψη μου τη βασανισμενη για την αδικη φυγη της εσυ εδω κοντα μου..
ποσες φορες τη φωναξαν τα χειλη μου χωρις φωνη να ακουγεται ..
μα εσυ μονο με ακουγες..
ποσες φορες της πικρας το ποτηρι ξεχειλο απο τη λησμονιας της μεσα εδω το ειδες...
Ω! μοναξια μου..
ποσες φορες και εγω σε περηφρονησα πανω στην απελπισια μου...
τωρα ομως μοναξια μου το φαρμακι μας εγινε αγαπη..
σε λιγο καιρο θα βγω και εσυ μοναξια μου θα εχεις νεα παρεα νεο αφεντικο...
Ω! μοναξια μου εσυ πιστη καλη συντροφισσα μου..
Ε!
Ηρθες τοτε θυμαμαι..
και Εδω στο μικρο μου χωρο που ζω..
εφιαξα ενα μικρο εικονοστασι εγω ο απιστος και εμαθα χιλιες προσευχες..
εσκυψα και σε καμαρωσα εγω του τοτε που ημουν αγριμι του βουνου..
μεσα στην λιμνη τον καθρεπτη τη μορφη μου ειδα και ημερεψα..
ξεχασα το δηλητηριο εγω ο σκορπιος της γης..
και εγινα εδω μεσα ενας ταπεινος γραφιας της μερας και της νυχτας..
εγω το μοναχικο και ομορφο της νυχτας νυχτολουλουδο..
αναμεσα μας τι να σταθηκε δεν ξερω..
αναμεσα μας τι θα απομενει δε γνωριζω..
εφυγες....
αυτο μονο ξερω ..
και ξαναγινα το αγριμι του βουνου το ανημερο ο σκορπιος της γης..
με το φαρμακερο του δηλητηριο..
εγινα παλι το αγριοπουλι της νυχτας το μοναχικο και το μαραμενο της νυχτας νυχτολουλουδο..
ξαναγινα τωρα απιστος που εφυγες απο κοντα μου..
μα και ξεχασα ολες της προσευχες μου..
μα ποιος θα γκρεμισει το εικονοστασι που εφιαξα εδω μεσα..
ποιος το κερι που αναψα μπορει να σβησει..
ποιος το καρφι το πυρινο που εχω μεσα μου μπορει να βγαλει απο τη ψυχη μου..
αφου εσυ εφυγες ..
και εγινα παλι ο σκορπιος....
Ε!
Ξερω..
εφυγες και χαθηκες καπου ..
αναμεσα σε εκκωφαντικους ηχους απο κοντα μου..
εχεις ομως μεσα σου το φοβο να απαρνηθεις τον ψευτικο θρονο σου..
δεν καταδεχεσαι να γυρισεις πισω εδω για μια αληθινη ματια σου..
εσβησε και η αγαπη σου η φιλικη για μενα μια νυχτα τοτε που μου εγραφες..
που φωναζες..
για να καλυψεις τον πονο της ψυχης μου..
που σου ψυθιριζε ποσο σε θελω να περνας να μου δινεις δυναμη..
εδω που ειμαι τωρα μονος μου κλεινω τα ματια ακομη και αναρωτιεμαι αν με καταλαβες ποτε σου..
και αν ποτε προσπαθησεις επιτελους να αντιστρεψεις την αδικη φυγη σου σε ερχομο παλι..
ποσο θα ηθελα να αντιστρεψεις την πορεια των πραγματων δε ξερεις..
ξερω ομως πως ποτε δεν με ενοιωσες ..
και πως ποτε σου για να με ακουσεις που σου φωναζω γυρισε πισω φιλη μου και πεσμου ενα γεια..
δε χρειαζεται να σιγησουν οι σειρηνες εκει που εισαι..
αρκει μοναχα να ερθεις μονο για ενα γεια..
και να ακουμπησεις λιγο την πικρα που εχω και τον πονο μου εδω..
αφου η απουσια σου ειναι μεγαλη...
Ε!
Μαγισσα μου..
θα σου κανω μαγια φιλη μου για να ερθεις παλι να μου γραψεις εδω.
θα σου φιαξω φιλτρα για να γυρισης παλι..
πισω σου θα σπειρω φωτιες μεγαλες να τρεξεις γρηγορα εδω..
θα εχω την πορτα μου ανοιχτη παντα για σενα..
και μια αγκαλια μεγαλη να χωραει ολα τα ονειρα σου..
ζαχαρενια λογια σε ροζ τοπια θα σου χαρισω..
μαζι με ηχους ομορφους..
μαζι με χαρμοσυνες ειδησεις απο εδω και απο την εφηβεια μου θα σου πω..
και οτι αλλο τραβα η ψυχουλα σου καλη μου φιλη θα το εχεις..
μονο ελα για λιγο παλι εδω και δωσε χαρα στη δικη μου ζωη που ειναι στοιχειωμενη...
γνωριζεις που ειμαι που μενω εδω μοναχος στη σκοτεινη γωνια μονος μου..
ηρεμος αλλα απελπισμενος..
να περιμενω και να παρακολουθω την καλοσυνη σου που εχεις.
το μονο που ζητω ειναι τοση δα μικρη ελπιδα που καποτε εσυ μου εδωσες..
να γυρισεις θελω σου ζητω..
τα δακρυα μου ειναι ολα αληθινα..
μην με προδωσεις...
Ε!
Φιλες και φιλοι..
τα τοτε συνθηματα οπως.. Ψωμι-Παιδεια-Ελευθερια Εθνικη Ανεξαρτησια Εξω το Νατο το Λαικη Κυριαρχια και Λαικη Εξουσια..
εδιναν το περιεχομενο του αγωνα στις τοτε συνθηκες..
φετος συμπληρωνονται 39 χρονια απο την ηρωικη εξεγερση του λαου στο πολυτεχνειο..
το 1973 ηταν εναντια στη χουντα των συνταγματαρχων...
τοτε νεολαια εργατες αγροτες αψηφωντας τον κινδυνο και για την ιδια τους τη ζωη αγωνιστηκαν εναντια στην καταπιεση και την τρομοκρατια..
για την ανατροπη του καθεστωτος..
αγωνιστηκαν για δημοκρατικες πολιτικες ελευθεριες για μια καλυτερη παιδεια για μισθους και μεροκαματα.
αγωνιστηκαν εναντια στην ανεργια τη φτωχεια και την εξαθλιωση...
αυτα τα συνθηματα παραμενουν και σημερα επικαιρα καθως η εξαρτηση της χωρας μας απο ξενα και ντοπια μονοπωλια παραμενει και δυναμωνει πιο πολυ..
σημερα που η ανεργια καλπαζει η φτωχεια και η εξαθλιωση μεγαλωνουν..
δημοσια παιδεια και η υγεια διαλυονται..
σημερα που ξεπουλιεται καθε δημοσια περιουσια και υπογραφονται μνημονια και ψηφιζονται βαρβαρα αντιλαικα μετρα..
για να κερδιζει μονο η πλουτοκρατια..
τα συνθηματα και η μερα γιορτης του πολυτεχνειου μας δειχνουν το δρομο της αντιστασης και παλης..
για την ανατροπη της αυτης πολιτικης και του καπιταλιστικου συστηματος...
σημερα πρεπει ολοι να τιμησουμε την επετειο του πολυτεχνειου..
γιατι το πολυτεχνειο ζει....
E!
.
νυχτες..
ολες μου οι νυχτες ειναι βασανιστικες..
επιδρομες απο εφιαλτες πολλες συνεχεια..
αλλες νυχτες ειναι βιαστικες σιωπηλες και υπουλες..
δεν εχω πια δυναμη να αντισταθω..
χωρις νοημα ειναι και οι αντιδρασεις μου..
μαχομενος με την νυχτα της μοναξιας και της σιωπης πολεμω μονος μου την αγρυπνια μου..
εκχυμωσεις και εκδορες πανω μου..
το πρωι που πρεπει να βγω εξω με τους αλλους φορω τα γυαλια μου για να μην δουν τα τριμμενα ματια μου απο το κλαμα..
φορω το ψευτικο μου χαμογελο και βγαινοντας ριμαρω λιγο το χρονο μου..
αναγκη επικοινωνιας το λεγω να δω και τους αλλους εδω μεσα..
φρικτη και αναποδραστη ειναι η βολτα μου εκει εκει εξω..
αφου οταν γυρισω πισω η σιωπη κλεινει την πορτα μου..
σφραγιζει το μικρο παραθυρακι μου και κοβει τις παρεες απο τους εξω..
γυριζοντας πισω η διεγερση του τελους της λιγης παρεας και της βολτας μου εξω στον ηλιο..
σαν θλιβερο νυστερι με κοβει στα δυο..
και για να ξεγελασω την μερα μου καθομαι και γραφω...
Ε!
Θυμασαι..
σπιτι σου εκει κρυφα απο ολους.
κρυφα απο σενα κρυφα απο μενα.
μυστικα σκοτεινα και ας ειναι καταμεσημερο.
ολα ομως ειχαν μια αγουροξυπνησμενη οψη.
μυρισε το δωματιο σου απο ερωτα...
γλιστραω βιαια στο ειναι σου..
σπαρταρας..
οι ορμες μας ανεξελεγκετες..
οπως στο πρωτο μας ραντεβου θυμασαι...
μετα στο χοτελ θυμασαι ωρα 10 δωματιο 504 σκοταδι παλι.
τσιγαρο βαρυ στα χερια μου κουτια οι μπυρες μας και οι ανασες μας βαριες..
κορμια πεινασμενα να κατασπαραζονται λαιμαργα στον ερωτα μας..
και οταν μετα απο ωρα ολα σιωπησαν ακουγοταν μονο το αγαπημενο σου τραγουδι...
να μ'αγαπας μην με ξεχνας ειναι ο ερωτας φωτια..
την επομενη μερα μπηκαν 503 χιλιομετρα αναμεσα μας .
στο τρενο για αθηνα θεσσαλονικη ηρθες μαζι μου..
να με συντροφευσεις στο γυρισμο μου ..
να εχω παρεα ελεγες θυμασαι..
καθισμενοι αντικρυ με ενα καφε ζεστο στα χερια μας..
διασταυρωμενα τα βλεμματα μας παντα..
χαμογελα και χαδια και εσυ να λαμποκοπας απο χαρα που εισαι μαζι μου..
μονο που δεν εβλεπες τη πικρα που ειχα μεσα μου που γυριζα παλι πισω..
γιατι ολη η μερα καλη μου ηταν σαν το δικο σου ηλιο...
πρωι... μεσα στο τρενο βαγονι 7 για θεσσαλονικη..
προορισμος σου εδω που γυρισα πισω..
προορισμος μου εσυ ισως που σε βρηκα μετα απο τοσο καιρο..
τοσα ναι.. τοση χαρα ειχα χρονια να ακουσω και να νιωσω μαζι σου..
εφηβικα ηταν τα χαμογελα μας παντα..
ενοχικα ομως ηταν και τα χαδια μας και το παθος μας...
με αφησες να γυρισω πισω επρεπε να μπω μεσα.. ενω τα ματια σου ακομα ξεχειλιζαν απο ερωτα..
ο γυρισμος μου εσταξε πικρο δηλητηριο..
μα ποτε δεν βρεθηκε το αντιδοτο...
Ε!
