Θεε μου..

.-  θεε μου..
θεε μου μεγαλοδυναμε..
δος μου δυο ψιχουλα ψωμι..
απο τους πεντε αρτους..
που εχορτασες τους εβραιους στην ερημο..
δος μου ενα λεπι ψαρι..
για να αρτυθω το πασχα που ερχετε..
λιγο κρασι σου ζητω απο τα κανατια της κανα..
για να δροσισω τα πικραμενα μου χειλη μου..
που ολο κακια λενε..
μα πανω απο ολα θεε μου..
συχγωρεσε τα λαθη και τα παθη μου..
και στειλε τωρα που πονω παλι τον γεροντα μου...
ολα θα του τα πω..
για να με γεμισει το νου μου με ανεσπερο φως..
την καρδια μου με ξαστερο ουρανο..
την ψυχη μου να μαλακωσει.
τον λογο σου σαν γαργαρη πηγη να εχω..
και την ψυχη μου αγγελικη να ειναι..
τα χερια του  τις ανοιχτες πληγες μου να μου κλεισουν...
θελω παλι την ευχη του.. γιατι..
δεν εχω δυναμη μονος μου να παλεψω..
φωνη να διαμαρτυρηθω για το λαθος μου..
δεν εχω υμνο να σου ψαλλω τωρα πια.
μονο αιμα εχω και ζωγραφιζω τα λαθη μου.
λιμνη ειναι τα δακρυα μου και μεσα εκει σε αναζητω.
δος μου μια πανοπλια για την εχθροτητα της ζωης και της ψυχης μου..
πλακωμενος νοιωθω με ταφοπετρα...
και θρηνω αδιαλειπτως τα μεγα λαθη μου που εκανα..
θερμα σε παρακαλω.
βαλε στα χειλη μου το ονομα σου .. το δοξα σοι ο θεος..
και ασε τα ματια μου να ατενιζουν το προσωπο σου... που σε εχω αναγκη.
θερμα σε ικετευω.. δεξου..
την πιστη μου και την μετανοια μου..
συγχωρεσε με... και ευλογησε με..
κυριε...
Ε!

Εγω θα σε Λεω Ερωτα..!!

.μικρη μου φιλη..
που χαθηκες..?? που αλητευεις τωρα..
ποιοι φιλοι σου σε θαμπωσαν και χαθηκες μου λες..
ποιος σε κρατα αιχμαλωτη..
κοιταμε.. εγω δεν ειμαι  το ε! ψιλον σου το νυχτολουλουδο σου.. βρε..
αλλα που να με γνωρισεις τωρα ετσι οπως ειμαι ντυμενος μεσα στην λυπη..
εσυ δεν εισαι που με ηθελες παντα γελαστο και δυνατο και να χαμογελο..
ετσι δεν ελεγες.. θυμασαι..
νομιζεις οτι μπορω να γελασω τωρα..
οχι δεν μπορω..
αν ερχοσουν ομως εστω για λιγο εστω για μια κλεμμενη στιγμη..
θα σου χαριζα το πιο καλο και λαμπερο χαμογελο μου.. μαζι με ολο του το ειναι...
για να τα παρεις και να ταξιδευεις..
να τα γλεντησεις..
να τα κομματιασεις .. να τα σκορπισεις..
μα μηπως αυτο δεν εκανες...
μικρη μου γατα..
δεν ξερω τι λογια σου ειπαν οι φιλοι σου..
ξερω ομως οτι παρεσυραν τις συνειδησεις σου..
αλλοτριωσαν τα συναισθηματα σου..
και χαρακωσαν την ψυχη μας. και..
μεγαλωσες και εφυγες τωρα πια για να βρεις την κιβωτο σου..
καλα εκανες...
σε παραδεχομαι..
και ασε με εμενα να σου γραφω.. και να σου φωναζω.. ε! ερωτα..
Ε!

η Αντανακλαση στο Καθρεπτη μου..

.ο πονος μου και η χαρμολυπη μου..
εχουν κρυφτει βαθεια μεσα μου..
κοιταζοντας το μικρο μου σπασμενο καθρεπτακι δεν τον βλεπω με μια ματια..
μοναχα αν κοιταζω πολλη ωρα θα δω την χαρμολυπη μου να αντανακλα στο τζαμι..
τοτε θα νοιωσω και τον παλμο και το ποθο που ειχα τοτε..
θα νοιωσω το παλμο μαζι με τα τραγουδια που ακουγα καποτε..
μα υστερα τιποτα..
δοκιμαζω να σκουπισω τον καθρεπτη μου να τον ξεπλυνω με λιγο αρωμα γιασει η με το σαπουνι  μου το πρασινο.
μα η χαρμολυπη μου ειναι εκει παντα..
ειχαν δικιο λοιπον τα παραμυθια που ελεγαν καποτε για μαγικους καθρεπτες...
αλλωστε δεν ξερω ακομη αν πεθαναν οι παλιοι παραμυθαδες..
τωρα εδω μονος μου σκεπαζω το καθρεπτακι μου με ενα ασπρο τουλι για να μου θυμιζουν τα καταλευκα σεντονια στα σπιτια με πενθος εκει στο χωριο..
τωρα μονος μου κλεισμενος εδω παρεα με το καθρεπτακι  κοιταζοντας το καταγραφω τις καποτε χαρες μου..
η ζωη μου ορφανεψε απο παρεα  και αγαπη. και μοιαζει με τοπιο αδειο. σαν την λεηλατημενη κιβωτο..
ο αερας εξω δυνατος να μου προσφερει κατι ακατανομαστες συλλαβες..
και εγω εδω να κρατω το μικρο μου καθρεπτακι και να λεγω. κακια μαγισσα
θα με σπλαχνιστεις ποτε σου..
Ε!

Παραμυθι..για τη Μικρη Μαγισσα....

.η νυχτα ηταν κατασκοτεινη..
αλλα περα μακρυα στον οριζοντα μπορουσα να δω κατι κοκκινα και πορτοκαλι συννεφα..
αυτο δεν ηταν καθολου ασυνηθιστο..
επιασα το μεγαλο μου σπαθι που ειχα στη ζωνη μου και τραβηξα τα χαλιναρια του αλογου μου..
που βγαζοντας ενα δυνατο χλιμιντρισμα.. σηκωθηκε για μια στιγμη στα πισω τα ποδια του..
και μετα μολις του εδωσε το συνθημα ξεχυθυκε καλπαζοντας στο δρομο..
που ανοιγοταν μπροστα του..
το καστρο του δρακου ξεχωριζε τρομερο και απειλητικο..
καταμαυρο μεσα στη νυχτα με τους μυτερους πυργους του που ορθωνονταν στις ακρες του..
τοτε μπηκα μεσα στην πυλη καλπαζοντας με δυναμη και παρασυροντας καθε εμποδιο που εβρισκα μπροστα μου..
εκει στη μεση του καστρου υπηρχε κατι που εμοιαζε με μεγαλη αρενα..
εκει με  περιμενε ο δρακος..
πρασινος κιτρινος και απο τα ρουθουνια του εβγαιναν κοκκινες φλογες..
σε αλλη περιπτωση θα ειχα παραλυσει απο το φοβο μου..
αλλα εκει διπλα στο δρακο υπηρχε ο λογος που με ειχε κανει να επαναλαβω ακομη μια φορα το παρατολμο επιχειρημα μου..
η μικρη καλη μου μαγισσα με τιςκαστανοξανθες μπουκλιτσες ηταν εκει δεμενη σε ενα πασσαλο.
διπλα στο τερας..
αυτο το θεαμα ηταν αρκετο να μου δωσει τη δυναμη που χρειαζομουν..
χωρις να σταματησω τον καλπασμο εβγαλα το σπαθι μου και επιτεθηκα στον κακο δρακο..
η μαχη ηταν σκληρη.. αλλα δεν κρατησε πολυ..
μετα απο λιγα λεπτα ο δρακος βρισκοταν στο χωμα ενω απο τα ρουθουνια του εβγαιναν καπνοι...
κατεβηκα απο το αλογο μου και εβαλα το σπαθι στη θεση μου..
η αγαπημενη μου μικρη μου μαγισσα..
με κοιταζε και στα ματια της εβλεπα αυτο που ακριβως που χρειαζομουν.
με δυο δρασκελειες βρεθηκα διπλα της..
και με μια κινηση εσπασα τα δεσμα της..
η αγαπημενη μου μικρη μαγισσα ..
επεσε στην αγκαλια μου και με φιλησε στο μαγουλο..αχ!
η στιγμη που περιμενα τοσο καιρο ειχε φτασει..
ετσι οπως την κρατουσα στην αγκαλια μου την κοιταξα στα ματια και γερνοντας προς το μερος της της εδωσα ενα φιλι!..
στο μαγουλο σμακ!!
μετα ανεβηκαμε στο αλογο μου και φυγαμε...
για να ζησουν αυτοι καλα και εμεις καλυτερα...!!
και να πω οτι..
η τυχη χαμογελα στις γελαστες καρδιες..!!
Ε!

Ενα Γραμμα Μεσα Απο τη Φυλακη..

αγνωστε αναγνωστη..
σημερα κοιταξε με καταματα αν μπορεις..
μην χαμηλωνεις το ματια σου αποψε..
κοιταξεμε και αντικρυσε τον πονο μου και τις πληγες μου..
σμιλεψε αν μπορεις  το λαθος και και το παθος μου..
δεν ειμαι κανενα παραληρημα ουτε ενα απροσωπο εργο τεχνης.
ειμαι ολοζωντανος  με παρουσια ενος αδικημενου αντρα.. που βρεθηκε αδικα εδω μεσα...
αντρας ειμαι που λαβωθηκα απο το βελος της αδικιας....
ισως και απο τα παθη και τα λαθη μου..
πληγωμενο νυχτολουλουδο ειμαι και η καρδια μου σαν ανοικτη πληγη..
απο τα λαθη των αλλων..
σηκωσε τωρα αν μπορεις το βλεμμα σου.
κοιτα της πληγες μου της ρωγμες μου και νοιωσε την μοναξια μου και τον πονο μου αν μπορεις που εχω εδω μεσα τοσο καιρο.
ανεδειξε αν μπορεις τα λαθη της αδικης δικαιοσυνης και της κοινωνιας μας..
μην με φοβασαι..
δεν υπαρχουν τωρα περιθωρια στο πονο μου..
ελα και αγγιξε το χερι μου ..
μη με φοβασαι δεν θα λερωθεις..
ελα και ψηλαφησε της πληγες μου την παγωνια και την απογνωση που εχω   μεσα μου τοσο καιρο τωρα..
κοιτα το αληθινο μου προσωπο  αλλα δεν θελω τον οικτο σου...
ειμαι τυχερος μεσα στην ατυχια μου.. να εχω ενα τετραδιο και ενα μολυβι και το νετ κρυφα να γραφω.
αλλα η φωνη μου κραυγη μεσα απο εδω στον αιθερα που μου γυριζει πισω..
θελω να την ακουσεις να τη νοιωσεις αγνωστε αναγνωστη αν μπορεις...
ελα και βαλε μια σπιθα να γινει ολο εδω μεσα πυρκαγια..
και αν μπορεις αποκαλυψε το δικαιο μου να φυγει η αδικια να μην ξαναβρεθη αλλος στη θεση μου..
αγνωστε αναγνωστη.. ελα και διαβασε με αλλα μην εχεις τυψεις αποψε..
αλλα ακουσε με σιωπηλα...
και αν σηκωσεις το βλεμμα σου να δεις που ειμαι και γιατι.. ειμαι μεσα μην με κοιτας..
γιατι αυτο το προβλημα μου που εχω ουτε εγω το εχω λυσει..
Ε!
ξ

Η Φωτογραφια σου..

.

oταν τη βλεπω ποναω..
και σκοτωνω...
σκοτωνω την ελπιδα που τολμησε να γεννηθει..
σκοτωνω το ονειρο που τολμησε να με πλησιασει.
σκοτωνω εσενα την αγνωστη στον καθρεπτη που τολμησε να μου γραψει..
ετσι ειμαι..
και ετσι γεννηθηκα..
οταν ποναω να βγαινω στο δρομο αλλο που δεν μπορω τωρα απο εδω..
να βγαινω  στο δρομο κλαμενος θελω..
νυχτα παντα να μην με βλεπει κανεις..
ανθρωπινη αδυναμια ισως..
εμμονη η αμυνα του εγω..
ποιος νοιαζεται..??
οι αληθειες ειναι πολλες..
απλα δεν υπαρχουν..
μονο η φωτογραφια σου..
Ε!

Το Μαχαιρι της...

.κοιταζοντας εξω απο το μικρο παραθυρακι μου..
ψαχνω να σε βρω πισω απο τα αστερια.
αλλα δεν σε βρηκα..
βρηκα ομως το κοφτερο σου μαχαιρι.. που μου εστειλες με το τροπο σου..
το πηρα  στην αγκαλια μου και χωρις να το θελω μου εκοψε το ονειρο στα δυο..
εκανε οτι του ειπες εσυ..
δε με ακουσε..
τωρα πληγωμενος  φωναζω..
καυτα μου δακρυα ζωγραφιστε με τεχνη το πονο μου στο κορμι της.
μονο ετσι δεν θα υποφερω..
καυτα μου δακρυα ξεδιψαστε τον καημο μου οταν κοιταζω εξω παλι να τη δω...
μονο ετσι θα σας λατρευω..
καυτα μου δακρυα δωστε στον χωρισμο μου κουραγιο να φτασει η προσευχη μου εκει που ειναι η μαγισσα  μου..
και αφηστε εμενα να την σκεπτομαι..
καυτα μου δακρυα μην φυγετε τωρα απο κοντα μου γιατι θα νιωθω δυστυχης...
τωρα το μαχαιρι σου με εκοψε στα δυο..
και στο βλεμμα σου αναδυεται το γελιο σου τροπαιουχο..
και εγω εδω ολο  πληγες απο το μαχαιρι σου που δεν το ειδα οταν ειρθες κοντα μου..
τωρα η νοσταλγια μου και οι πληγες μου απο το μαχαιρι σου..
με συνεθλιβουν.
εδω στο αντιφεγγισμα των ονειρων μου..
πεσμου πως μπορει να ζησει ο ανθρωπος χωρις ονειρα μου λες...
Ε!