Εαυτε μου ζητιανε.
πεσμου ως ποτε ελεημοσυνη θα της ζητας..
εως ποτε στο κατωφλι της καρδιας σου με αδειο σου το πανερι θα την προσμενης...
εως ποτε λιγα ψυχουλα αγαπης θα της γυρευεις..
Εαυτε μου ζητιανε ειναι η πορτα της κλειστη και μη αλλο της κτυπας..
αφου ξερεις τους ποθους τους κρυφους της καθε βραδυας τους σβηνει σε αλλα χειλη ερωμενου..
Εαυτε μου ζητιανε σηκω και φυγε για παντα αν μπορεις..
και πιανανε εκεινει μην ρωτας..
η ραγισμενη καρδια σου θα αντεξει ..
και μην γινεσε αλλο ζητιανος σε μια πονεμενης αγαπης..
Εαυτε μου ζητιανε..με τα θλιμμενα σου ματια μολις βγη την κοιτας...
για να κλεψεις την πνοη της την ανασα της..
αλλα ματαια τη προσμενεις...
ουτε για φιλο της δεν σε θελει εκει..
Εαυτε μου ζητιανε...
μονος ξυπολητος εισαι.. μοναξια και πικρα εχεις..
ξερω δεν εχεις και που αλλου να πας..
αφου μοναχα εκεινην α......
και αν σε πλανεψε με τα ομορφα της λογια...
Μαγισσα.. ηταν και καλα της το φωναζεις..
και αν ο σταυρος της ελπιδας σου εσπασε τωρα..
μαζεψε τα συντριμμια της καρδιας σου..
και θαψτα μεσα στην ταπεινωμενη ψυχη σου...
και παραδεξου οτι αυτη σε νικησε...
αφου σου λεηλατησε την αξιοπρεπεια σου..
σου εκανε κομματια την καρδια...
και σου εκαψε ολα τα ονειρα σου...
Εαυτε μου ζητιανε.
αφου ξερεις καλα αυτη δεν θελει να σου πει ουτε ενα γεια...
και ποτε δεν θελει να ειναι μαζι σου..
Εαυτε μου ζητιανε συμμαζεψε τωρα τα συντριμμια σου αν μπορεις..
δεν θελω αλλο να σε βλεπω να πονας..
Ε!
Καλη μου φιλη..
απλωσα τις πληγωμενες μου φτερουγες των ονειρων μου..
εδω πανω στης ασημιες νυχτες μου..
και μονος μου επλεκα δικτυα προσμονης...
περιμενα να ερθεις..
και ηρθες..!
μονη σου και εσυ δεν ειχες τιποτα..
παρα μοναχα μια συννεφια στα ματια σου..
και μεσα στην καρδια σου ενα μελισσι απο ονειρα αφανερωτα..
και εγω δεν ειχα τιποτα μονο τη μοναξια μου..
αλλα και πεταλουδες μεσα στην καρδια μου..
και ηταν το πρωτο μας φιλι.!
φιλι ! με ενα χαδι αγνο..
θυμασαι..
που ανθισε το χαμογελο στα χειλη μας..
και οι μελισσες σου ξεχυθηκαν με μια βουη αισθησιακη εξω..
και οι δικες μου πεταλουδες χορευαν σε ενα χειμαρρο απο τραγουδια..
ενωσαμε τα λογια και τα χερια μας μεσα απο εδω
και κινησαμε μαζι..
να κατακτησουμε τα δικα μας ονειρα..
τωρα..?
σφραγισμενα εσενα τα χειλη σου ειναι..
και εμενα και το χαμογελο μου μαζι μου και αυτο φυλακισμενο ειναι..
η απουσια σου και η σιωπη σου με μαστιγωνει..
και οι σκεψεις και τα ονειρα μου ολο πληγες ειναι μεσα μου..
που εισαι..? που υπαρχεις μου λες..
σε πιο ονειρο αλλο τωρα εσυ ταξιδευεις..
τωρα η δικη μας η βαρκα των δικων μας ονειρων..
μουσκλιαζει..
ειναι ασαλευτη και πενθιμη...
η δικη μας η βαρκα που της δωσαμε το ονομα ..
ελπιδα..
θυμασαι..
εφυγες και τωρα παντου σιωπη...
στο καλο καλη μου φιλη...
Ε!
Καλη φιλη μου..
δεν ειδα ποτε τα ματια σου..
αφου στους κρυψωνες των μαυρων γυαλιων καθαρα δεν φαινονται τα ματια σου..
ακομη δεν ξερω καν τι ειναι..
ειναι μαυρα ειναι καστανα η γαλαζια..
μονο τη σκια των βλεφαρων βλεπω και αυτη ερωτικα να τρεμοπαιζει..
αλσος σημαδια ειναι ομως χωρις μονοπατια..
η συσπαση τους ομως με μαγνητιζε με ακινητουσε με υπνωτιζε σαν φαρμακο.. ετσι οπως τα κοιτουσα..
εβλεπα τα ματια σου που σχηματιζαν κατι ωραιο πανω σου...
και προσπαθουσα να μπω μεσα τους αλλα ματαια..
οχι λεγω δεν μπορει να σε γνωρισω αφου ποτε δεν σε ειδα μεσα στα ματια...
πως να σε γνωρισω αφου δεν τα εχω δει..
ψεματα λεγω τα εχω δει ...
θελω να τα δω παλι..
να τα θυμαμαι για παντα..
αυτα τα ματια που χαρακωσαν την ψυχη μου.
γιατι μεσα στα ματια σου ηταν τα ονειρα μου..
θελω να τα κοιταξω παλι μεσα τους βαθια..
να τα δω να δακρυζουν να γελανε να λαμπουν και να μου θυμωνουν..
θελω να νοιωσω το βλεμα τους ..
να δω την υγρασια των ματιων σου..
να απλωσω τα χερι μου να πιασω το βλεμμα σου και να δωσω λιγη χαρα στα ονειρα μου...
να δωσω θελω λιγο πνοη στη ζωη μου...
που εσυ μου λεηλατησες...
καλη μου φιλη..
ξερω δεν μου ανηκουν ποτε..
και δεν θα εχω ποτε τη τυχη να τα δω ..
παρα μοναχα μεσα απο της φωτογραφιες σου...
ας ειναι και ετσι..
Ε!
Μικρη μου νεραιδα..
ειμαι αντρας και το ξερεις..
με βλεπεις με αγγιζεις το αισθανεσαι..
μεσα απο τα δυνατα μου χερια..
ειμαι αυτος που κλαιω και γραφω ποιηματα για σενα καθε μερα...
ειμαι εκεινος που ο πονος σου μου αρεσε για τον φυτεψες εσυ μεσα μου..
και μεσα στα ματια μου τα ερωτευμενα...
σαν σε αντικρυζω ομως τον βλεπω το ακουω το νιωθω το μυριζομαι..
απο τον λογο της μεγαλης σιωπης σου..
εσυ εισαι γυναικα..
που ξερεις παντα ως τον ηλιο να με ανεβαζεις σαν τον ικαρο με τα κερενια μου φτερα..
να λυωνουν στο ζεστο σου μεσημερι.. και να σκοτωνομαι μετα ..
εσυ εισαι η λαυρα η αφορητη και καημος μου ο μεγας που σε ποθω..
στα δακρυα μου απελπισμενος τωρα και απαρηγορητος σε ψαχνω..
οταν βρισκεσαι μακρυα μου...
μα οσο και αν ψαξω μονο δακρυα κοιτω και την μορφη σου ζωντανευω παλι στο μυαλο μου..
μεινε μη ξαναφυγης σου ζητω..
ονειρο μου απιαστο .. ονειρο χλωμο..
και φως δειλο μου..
μικρη μου γατα..
μεινε για στην αισθηση που ταξαμε στη ζωη..
και ας αναμετραμε τωρα της πληγες μας...
μεινε παλι κοντα μου να πλαγιασουμε μαζι κοντα στο ονειρο μας..
και ας ειναι κομμενα τα φτερα μας.
εμεις θα το ακολουθησουμε για οσο χρειαστει..
εστω και για εναν αιωνα..
η για μια στιγμη...
μονο μεινε..
Ε!
καλη μου..
θυμασαι θελω κατι απο σενα ειπα να μου κρατα συντροφια..
της λιγες ομορφες νυχτες μου εδω πανω.
της νυχτες που εχω εδω μαζι μου φυλακισμενα για σενα τα ονειρα μου..
και εσυ μου χαρισες το μοντερνο κοκκινο εσωρουχο σου...
κρυμενο μεσα στο δικο σου τετραδιο το εχω ομορφα και διπλωμενο..
στο τετραδιο εδω που εχω γραμμενα ολους του ποθους μου για σενα και τις αισθησιακες και αμαρτωλες μου σκεψεις.. που δεν τολμω να σου τις γραψω...
καθε πεμπτη μερα του ερωτα μας ανοιγω το τετραδιο σου και σου γραφω μεσα για να την θυμαμαι παντα αυτη την μερα μας..
καλη μου..
πεμπτη σημερα και..
το κοιταζω σε σκεφτομαι και γελω με τα λογια που ειπες οταν με αποχαιρετησες..
..πως θα φυγων τωραν βρεν χωρις βρακιν μονον με το καλτσον και το πατταλονιν κανειν κρυον στο αεροπλανον βρεν αλητην.. και μου γελαγες..
καθε πεπτη το εχω κατω απο το μαξιλαρι μου και την νυχτα αργα το βγαζω το κρατω στα χερια μου σου το μυριζω στο φιλω..
και ψαχνω με τα ματια της αφης μου τα σημαδια μας του ερωτα μας..
με λατρεια στο εχω φυλαξει και σκεφτομαι παντα το αναγλυφο κορμι σου...
τωρα βραδυ πεμπτης ειναι και στα πορφυρα μου σεντονια το απλωνω πανω και σε καμαρωνω..
και σκεφτομαι εκει που απλωσαμε τον ερωτα μας να κανω ονειρα και ετσι κοιμαμαι..
ευχες ερωτα σου στελνω τωρα σε σενα για να σου συντροφευουν τις νυχτες σου εκει...
κοιταζω τις ανασες μας του ερωτα μας που εχω γραμμενες στον τοιχο μου και παρακαλω τον χρονο να μας γυρισει πισω...
εκει στο κοκκινο της φωτιας μας..
του παθος του ερωτας μας.
της κολασης εκεινης της νυχτας...
στη μεγαλη διψα του ποθου μας..
που σαρωσε τα παντα πανω στο κορμι μας ..
εκεινη τη νυχτα που με το πυρπολημενο το φεγγαρι εμεις βαλαμε φωτια στα κορμια μας..
εκει στην απεραντη τρελα της καταιγιδας μας.
που αναψαμε φωτιες με το παθος μας στις γειτονιες των αστρων..
εκει που ξεφυγαμε και οι δυο μαζι εκεινη την ομορφη καυτη μας νυχτα..
τωρα το εσωρουχο σου φυλακτο το εχω για να σε θυμαμαι παντα..
και να σου λεγω οτι..
ο ερωτας σου μυστικη μουσικη ειναι στα πληκτρα του κορμιου μου..
αλλα και μεσα στην ψυχη μου...
Ε!
Παληο μαγισσα μου...
πες μου αν μπορεις απο οσους γνωρισες ποιος εκοψε τη φλεβα του για σενα..
ποιος ποτισε με δακρυ και φιλησε το χωμα που επατησες εσυ εκει..
πες μου απο οσους ειδες ποιος πηρε το πλαστικο ποτηρι σου και των χειλιων σου φιλαγε σαν φυλαχτο τα δυο αποτυπωματα..
πες μου απο οσους αγγιξες ποιος σε εχει φυλαχτο του την σταμπα των δακτυλων σου..
πες μου ακομα ποιος εκανε τατουαζ το ονομα σου πανω στο κορμι του για παντα εκει να σε εχει..
πες μου με οσους καθισες ποιος επλυνε με δακρυα το τασακι απο τα τσιγαρα σου οταν εσυ ποναγες και καπνιζες θυμασαι..
πες μου ποιον απο οσους φιλησες δεν ξαναγευτηκε γλυκο για να του μεινη ανοθευτη η γλυκα του φιλιου σου..
ακομη πεσμου με οσους εσυ μιλησες ποιος στερεψε το γελιο του για να ακουη μοναχα τον ηχο της φωνης σου..
πες μου ποιος απο ολους ετρεξε με ιλιγγο στην ασφαλτο σαν τρελλος για την αγαπη του και τον θανατο αψηφωντας ...
ποιος αλλος εκανε την τρελα του να ερθει παρανομα και στα κρυφα απο μακρυα να σε δει και ας μην σε βρηκε εκει..
πεσμου τωρα ακομη αν μπορεις ποιος σε εκανε ποτε ποιημα και σε επαιξε στο πιανο η και στο κλαρινο του σαν τραγουδι σου...
ποιος πες μου χορεψε για σενα μεσα στη βροχη το δικο σου τραγουδι..
ποιος σε εκανε ποτε ενα στιχο να υπαρχεις η ενα ονομα να εχεις να γελας..
ποιος πες μου εγραψε το μονογραμμα σου παντου να το βλεπεις οταν εσυ περνας..
πεσμου σε παρακαλω ακομη ποιος μεσα στην καρδια του αν σε ζωγραφισε...
η σε χαρτι η σε ενα τοιχο η στο παγκο σε μπαρ .. και σε τουαλετα ακομη να υπαρχεις...
πεσμου ποιος μεθυσε εχοντας διπλα του δυο ποτηρια μαζι ενα το δικο του και ενα για σενα κα ας μην εισαι εσυ κοντα του εκει..
πιος εδωσε παραγγελια στα οργανα και να χορεψει το τραγουδι σου το... μαγισσα μου εσυ και να φωναζει το ονομα σου...
για τη μαγισσα μου ρεε..
ποιος ακομη μεσα στις νυχτες εκατσε και εγραψε τοσα πολλα καλα για σενα...
για να εχεις να διαβαζεις καθε σου πρωι..
πες μου ποιος σου πηρε τον πονο σου και σου τον εκανε χαρα να μην πονας...
ποιος πες μου σε κοιταζει παντα στα κρυφα να δει τι κανεις και πως εισαι..
και να καταλαβει οτι οντως εισαι καλα..
πες μου ποιος ειναι αυτος που σου διαβαζει παντα ποιηση και σου ταζει προσευχη..
ποιος προσευχετε για σενα νασαι παντα καλα..
και ποιος εχει το μονογραμμα σου στον καθρεπτη του να σε βλεπει καθε στιγμη...
ποιος εκατσε και κοιταγε τον ουρανο να πεσει ενα αστερι να σου ταξει μια ευχη..
παληο μαγισσα μου..
μαγισσα μου κακη..
πεσμου μονο την αληθεια ..
στο θεο που πιστευεις πες μου ακομη αλλο ενα..
ποιος ποιο πολυ απο μενα...
σ ΄ πολυ...
Ε!
Καλη μικρη μου φιλη..
αναμεσα στους φιλους μου εδω ξεχωρισες..
ξεχωριζε η ομορφη παρουσια σου..
αναμεσα απο της φλογες της καρδια μου..
καρδιοσκορπιστικα στο ροδοσυννεφο σου..
και τωρα ενα ποτηρι καυτερο ο ηλιος που με ποτιζει σταλα σταλα φωτια και αγαπη..
ημουν η τεντωμενη χορδη της κιθαρας σου και οπου και αν με ακουμπουσες ηχουσα..
και ο ηχος μου ηταν ηδονη..
Ησουν ο ερωτας του ουρανου και της θαλασσας και τα χειλη σου αστερια βουτηγμενα μεσα στο κρασι..
δεν υπαρχει αιτια που σ'αγαπησα..
υπερχες για μενα μονο εσυ..
γυναικα φιαγμενη απο βροντη και αστραπη και θυελλα μαζι..
οι εκβολες της ψυχης μου ηταν μεσα στα ματια σου και ηταν οι ριζες σου βαθυρριζωμενες..
πανω στα βλεφαρα μου σηκωσα την αρνηση σου και ποτε δεν σταθηκα πλαι στης επιθυμιες σου..
ποτε ο αγωνας σου δεν εγινε δικος μου..
και ομως τα λογια σου...
πικρα γλυκια που εγιναν εδω στρωμα μου..
ακουω ομως τωρα τα βηματα σου να με προσπερνουν και νιωθω τον πονο της ψυχης μου..
να μεγαλωνει.
Ε!
