δεν αγαπαω πια αυτο το ομορφο σου στομα με τα τελεια τοξα των χειλιων σου..
,,γιατι τα ιδια του τα λογια που μιλουσε το απομυθοποιησαν..,,
δεν αγαπαω πια αυτα τα υπεροχα ματια σου με την αγνη διαφανεια τους..
,,γιατι το ιδιο τους το βλεμμα που με κοιταζε τα απομακρυνε..,,
εχω παψει να αγαπαω αυτα τα χερια σου με τα υπεροχα δακτυλα σου..
,, γιατι το ιδιο τους αγγιγμα δεν την αγγιζει πια την επνευση μου..,,
δεν αγαπαω πια το ομορφο σου φορεμα που εζωγραφιζε το αντιφεγγισμα σου..
,, γιατι απο την ιδια την ολοσωμη του ανεση λειπει η αγωνια του εντυπωσιασμου μου..,,
δεν αγαπαω πια τα πλουσια ομορφα μαλλια σου που ατιθασα τους ομως σου πολιορκουσαν..
,,γιατι το ιδιο τους το νεο χτενισμα μου απαγορευει να χαιδεψω το αρωμα τους..,,
δεν αγαπαω πια τον τροπο που κρατουσες το τσιγαρο με τις δηθεν μικροενοχες..
,,γιατι ο ιδιος τους ο βλαβερος καπνος βουρκωνει με δακρυα τεχνητα τα ματια σου..,,
δεν αγαπαω πια το κορμι σου το λυγερο που φανταζε αερινο και υδατινο..
,, γιατι η ιδια του η οπτικη αφη διολου δεν εμεινε κρυφη για εξερευνηση..,,
εχω παψει να αγαπω το πως γραφαμε τοτε με νοημα και οι δυο μας..
,,γιατι πισω απο τα ομορφα γραφτα μας εχει εξατμιστει η αυθεντικη γραφη μας..,,
δεν αγαπαω τωρα πια φιλη μου τον τροπο που με κοιταζες στα κρυφα και εγω στα φανερα..
,,γιατι τωρα το κοιταγμα μας δεν δινει χωρο στην ανυπομονησια για υστερα..,,
και τελος..
τιποτα πια δεν αγαπω απο αυτα και ακομα χιλια και μυρια και πολλα και αμετρητα και αλλα..
,,γιατι τις ιδιες τους τις τοσες αναμνησεις μας στην ρωτα μου την τωρινη δεν θελεις εσυ να θυμασαι..,,
καλη μου φιλη..
και ομως εσενα σ'αγαπαω οπως τοτε που η α-λογη μου αντιφαση περιτρανα ερμηνευεται..
με το ιδιο το γιατι που απο μονο του απανταει..
με την αληθεια την πικρη μεσα της..
ειλικρινα..!!
Ε!
μου ειπαν να μη θλιβομαι αλλο εδω μεσα γιατι η θλιψη μου με ξεναφερνει νοσταλγικα στο πονο της ζωης..
και δεν θλιβομαι πια..
μου ειπαν να μην εχω πενθος και πικραινω και τους γυρω μου..
και εβγαλα το μαυρο πουκαμισο μου που το ειχα για πενθος..
μου ειπαν να μην κλαιω γιατι τα δακρυ μου θολωνει το ποταμι της λησμονιας..
και επαψα να κλαιω..
ομως απο οτι ξερω κανενας δεν νιαστηκε για τον πονο μου της δικης μου καρδιας..
κλεινομαι και εγω μεσα της μαζι της και θρηνω την ερημια και την πικρα την δικη μου..
το ξερω ουτως η αλλιως η νυχτα παλι θα ερθει ανελεητη..
ωρες ωρες η διαρκεια της και η μαυριλα της ειναι ανυποφορη..
και για να αντεξω κανω περισυλλογη σκεψεις σε τι θα γραψω παλι για να μην ειναι οι νυχτες μου εδω πανω ατελειωτες..
μου ειπαν να μην στεναχωριεμαι..
μα δεν την προκαλω εγω τη μοναξια μου που εχει θρονιασει για τα καλα εδω μεσα..
αντιθετα προσπαθω να εχω τη ζωη μου σαν στιβος με ελπιδες και ονειρα γεματη..
μου ειπαν πολλα..
και αμα ειπαν εμενα τρεμουν τα χερια μου τωρα που γραφω ξεφυλλιζοντας τις σκεψεις μου...
μα δεν μου ειπαν
να ξερω ακομη ποσες νυχτες η ποσα φεγγαρια θα μετρησω ακομη εδω μεσα ωσπου να ερθει ..
η λευτερια μου..
Ε!
θυμαμαι τοτε..
που ειδα τον πονο σου..
και τον ζηλεψα.. τον πηρα στα χερια μου και γελασα..
ειδα το δακρυ σου και εκανα μια προσευχη μεσα μου για σενα..
ειδα και τη σκεψη σου και ετσι αρχισα να γραφω την ιστορια σου..
μα ομως οταν τελειωσα δεν μπορεσα να σε διαβασω..
ουτε να δω τα ματια σου..
γιατι εκλαψα..
ξερεις καλα δεν τολμησα ποτε με λογια να σου μιλησω..
να σου πω τον καημο μου και το κρυφο μου μυστικο..
μου φανερωσες ομως μια απλη ιστορια για να δεις την ψυχη μου..
και τι απηχηση θα ειχε..
εσυ γελασες τοσο και εγω..
εκλαψα ποσο...
τωρα θελω να σου γραψω την αληθινη ιστορια σου..
ομως δεν ξερω την αρχη..
Ε!
ο αγαπημενος μου καιρος..
μου αρεσει που βρεχει εξω σημερα..
καθομαι με τις ωρες και την κοιτω μεσα απο το μικρο μου παραθυρακι..
νοωθω οτι με εγλωβιζει πιο πολυ η βροχη.
μου αρεσει η βροχη ειδικα οταν πεφτη την νυχτα μου αρεσει που την ακουω..
ποσο θα ηθελα να ειμαι εξω τωρα εκει στη βροχη να χορεψω τον αγαπημενο μου χορο.
το χορο βροχης...
λατρευω τη βροχη..
θελω να ειμαι εξω να βρεχομαι ειναι σαν λυτρωτικη για μενα...
αγαπω τη βροχη γιατι βρεχει ονειρα και ελπιδες εστι νοιωθω για μενα..
οταν ειμαι εξω στη βροχη με εξαγνιζει μεσα στη ψυχη μου..
ακομα η βροχη μου θυμιζει της μελαγχολικες μου μερες εδω μεσα.
την εχω σαν μοιρολατρια μεσα μου καθε φορα που βρεχει..
βροχη φωναζω μεσα μου υγρες ανασες του ουρανου ειναι για μενα..
βροχη ομως και τα συναισθηματα μου που εχω και οι σκεψεις μου..
αγαπω τη βροχη και το πουκαμισο μου που ειναι βρεγμενο μετα το χορο μου μεσα σε αυτη..
δεν λεω οτι ειμαι ρομαντικος αλλα η βροχη παντα εχει ενα τροπο να με μεγευει..
η βροχη ακομη μου χαριζει στιγμες για ολα μου τα συναισθηματα μου..
χωρις να τα φυλακιζω τα αφηνω να ανασανουν μαζι της..
και αν εξω ειναι βροχη σταγονες και τα δακρυα μου ειναι σημερα με τη βροχη η μνημη μου..
που δεν με αφηνει..
βροχη εξω και οι σκεψεις μου θελω να ειναι μαγεμενες...
βροχη εξω σημερα ποσο θαθελα να ειμαι εξω να περπατω μεσα στη βροχη ..
η ναμαι εξω μονος στο προαυλιο της φ.. να χορευω και να κλαιω γιατι ξερω ετσι δεν με βλεπει κανεις...
αγαπω τη βροχη και αν σε αλλους φερνει μελαγχολια..
σε μενα φερνει νοσταλγια και χαρα..
βροχη..
ο αγαπημενος μου καιρος..
Ε!
..
..
γεννηθηκα θυμαμαι διπλα σε ενα πετρινο γεφυρακι της ελπιδας
που ενωνε το ενα χωριο με τον αλλο χωριο
ενωνε θυμαμαι το οραμα το κρυφο με το ονειρο.
και την επιθυμια με την αισιοδοξια..
γαλουχηθηκα με το μαννα της μανας ..
με την αγαπη την στοργη και της λατρεια της..
μπουσουλησα στην απλωσια στο ξεφωτο πανω στα ιδρωποτισμενα χωματα μας..
της τραγανας και στα καπνοχωραφα μας.
κανακευτικα πανω σε ενα αναποδογυρισμενο παλιοσαμαρο..
με την γλυκυτατης μανας μου το χαδι. και το αγρυπνο ματι της..
βαφτιστηκα στην κολυμπηθρα της αγαπης με το αρωμα των λουλουδιων της χαρας και την μεθυστικη ευωδια της αυλης μας..
δοκιμασα ασυναισθητα το χωμα της..
και εφαγα φυλλο καπνο απο τα χωραφια μας..
και στα χερια μου ειχα για παιχνιδι καπνοριζα.
ανατραφηκα και με κατσικισιο γαλα.
νανουριστικα απο τα μεθυσμενα τριζονισματα των τζιτζικιων..
και των πεισματαρικων γκιωνιων με το καημο τους την νυχτα..
και το πρωι ξυπναγα με το πρωτολαλημα του κοκορα μας..
δεν ειχα παιχνιδια αλλα μονο τα ρυακια της δροσιας και της ελπιδας...
δεν ειχα τοτε λυχναρι φωτισης.. ειχα ομως κουβερτα και φυλαχτο..
φωτιστικα απο του φεγγαριου τη μαγεια..
και το φως των αστεριων του ουρανου..
απο τα αστερια το φεγγος της αγαπης.
το ευρος των οραματων απο τους δικους μου..
των λογισμων της χαρης και την ορθοτητα της αγαπης των λογων και της διδαχτης..
θυμαμαι νοσταλγικα μεγαλεια τοτε που στο περασμα τους τα εχει καταχωνιασει η μνημη μου..
ωραια χρονια τοτε μπεγμενα στου καιρου τα κεφια της ανοιξης και της ζωης..
τωρα με μια βουτια στη μνημη περπαταρης γραφω αναλαφρος..
ας ειμαι εδω που ειμαι.
εχω μια γαληνια διαθεση και αρχιζω να ιστορω απο τα καταχωνιασμενα μου ημερολογια ..
αναζητω τα χωραφια που μεγαλωσα της θυμησης μου της τοτε ζωης μου..
θυμαμαι και ανοιγω τις σελιδες μου..
Ε!
..
.
αθωος και καταραμενος.
ειμαι και μαρτυρας τωρα εδω μιας ασεβης μοναξιας.
που ποτε δεν μπορεσα να ξεφυγω απο τα δεσμα σου εκει..
μου λειπεις. ακομα και και οταν σε κοιτω και σε χαζευω εκει στα κρυφα μου λειπεις..
ισως και να φταινε οι σκιες μας που μας συνοδευουν εκει στα κρυφα..
ευλογημενος που σε γνωρισα και καταραμενος ταυτοχρονα ειμαι που δεν εισαι εδω..
καταραμενος να ζω στην αγωνια ειμαι..
και ας ξερω πως ειναι αδικο το αλισβερισι αυτο..
και αν νιωθω αθωος η καταραμενος καρτερω να ερθει ο λυτρωμος μου.
και να σβησει ο λυγμος μου και να γιανει το κορμι μου απο τις αηχες κραυγες της σιωπης μου..
και αν ειναι ακομη γριζο το πεπλο της σιωπης μου εδω και να απλωνεται παντου..
τιποτα πια δεν αντηχει.
ματωσανε τα χειλη μου απο την αχνα της σιωπης..
καταραμενος ειμαι..
και αν ερθεις ποτε τι να προσμενω..
να ξερεις εσυ για τιποτα δεν εφταιξες..
και ας το ξερουμε και δεν θελουμε να το παραδεχτουμε πως φταιξαμε μοναχα εμεις..
και ας το ξερουμε..
σαν καταραμενος κοιτω εξω εκει που υπαρχει ακομα ουρανος..
σαν διαφανο πεπλο κεντημενος να ειναι τον βλεπω με ομορφες ψυχες αγγελων..
ανθη ασημοχρυσα εξω στο χειμωνιατικο τοπιο να θυμιζουν σαν αθωος καταραμενος πως το τελευταιο θυμα του χειμωνα να ειμαι..
της αδικης μοιρας μου..
Ε!
ο πονος η μοναξια και η παγωνια ειναι παντου..
σημερα ενας πονος βαρυς κτυπα μεσα στη καρδια μου..
και εδω στο μικρο μου κελι απεραντο τοπιο η σιωπη μου...
καθομαι και γραφω μιλωντας μονος μου και λεγω
οτι θα προτιμουσα μαχαιρι κοφτερο στα χερια σου να κρατας τοτε που ειρθες κοντα μου..
γιατι θα ηξερα τοτε την αμυνα μου ομορφα να την οργανωσω..
ομως εσυ με νυχια κοφτερα μου ανοιξες στο κορμι μου πολλες μικρες πληγες..
που με το χρονο τωρα οχι πονο δεν μου προκαλουσαν.
αλλλα και μια μικρη αρρωστημενη ηδονη που μου εφερνε η προσμονη τους..
τωρα που χαθηκες τωρα που εφυγες και πιστευα δεν μπορουν αλλο να με βλαψουν..
σημερα τωρα ολες οι πληγες μου βγαζουν τοσο πονο αβασταχτο ακομη..
και οταν ερχεσαι να με βρεις με τοτροπο που ερχεσαι γραφοντας μου η κοιταζοντας με κρυφα.
αμεσως σε ρωτω..
τι κακο μεγαλο σου εκανα και με βασανιζεις ετσι μου λες..
και εσυ θλιμμενα καπως μου απαντας...
δεν ειμαι εγω ο βασανιστης..
εσυ ηθελες να εισαι το θυμα...
και εφυγες παλι..
τωρα γυρω μου παλι σιωπη πηχτη και η απουσια σου σαν φαντασμα στριφογυρνα..
κλαιει η πονεμενη μου καρδια και η ψυχη μου πλημμυριζει με θλιβερα φθογγοσημα..
αχ.! με πλανεψες με ονειρα που δεν σαρκωθηκαν ποτε.!
Ε!
