Μελαγχολικο Μπλουζ χορευει η θλιψη μου... Νυχτα και εσυ δεν εισαι εδω.. το ξερω δε θα ερθεις ποτε ετσι πρεπει λες και δεν κανει.. τωρα μεσα στην απουσια σου και στη σιωπη των ματιων σου.. το ονειρο μου πληγωθηκε ξανα.. ξερω η καρδια σου ταξιδευει αλλου.. και εσυ εγινες μια ξενη τωρα και μακρια απο μενα.. ομως να ξερεις δεν σε ξεχασα ουτε και ποτε σε λησμονησα.. αναζητω ομως καθε νυχτα την ομορφη παρουσια σου παντου.. τα ονειρα μου ζωγραφιζουν την νυχτα μου εδω πανω που ειμαι μονος μου.. γιατι εσυ καποτε τους εδινες χρωμα και χαρα.. σε ψαχνω παντου να το ξερεις.. παρακαλω μεσα μου να ερθει το ξημερωμα για μενα νωρις.. μηπως και σε βρω η σε δω καπου να εισαι.. οχι ομως δε σε βρισκω γιατι εσυ χαθηκες πολυ... τωρα ο πονος μου η μοναξια μου και η θλιψη μου πανηγυριζουν ... λες και χορευουν διπλα μου με ειρωνεια...ενα μελαγχολικο μπλουζ.. και μου φωναζουν οτι με εριξαν κατω.. μα οχι ψυχη μου .. δεν επεσα μπορει να επεσα για λιγο ομως .. αλλα σηκωθηκα.. η συνθηκες εδω μεσα με εκαναν να ειμαι δυνατος.. πιστευω παντα στην ομορφη φιλια σου και οτι θα γυρισεις μια μερα να μου γραψεις κατι.. αφου και εσυ το ξερεις η ζωη ειναι ομορφη και συνεχιζεται... ετσι δεν μου ελεγες.. Ε!
Μαγισσα μου.. σε ζωγραφισα εχθες στο τοιχο μου ολη τη νυχτα παλι και μετα καθομουν και σε κοιταγα.. σε κοιταγα με τις ωρες να δω τι ζωγραφισα... η απουσια σου με πονα.. στο εχω γραψει παντου εδω μεσα που ζω αλλα και εξω στον οριζοντα .. μακρια σου δεν εχω ματια.. οταν δεν αγγιζω τα μαλλια σου στη φωτογραφια σου νιωθω πως δεν εχω δακτυλα.. τα παιχνιδια δεν θα αλλαξουν τον ανεμο... η αγκαλια μου εδω μεσα που ειμαι να ξερεις πως σε περιμενει.. λιμανι απανεμο ειμαι χωρις πολεμιστρες.. δε θα εχω σχοινι να σε κρατησω.. μοναχα θα απλωσω τα δακρυα μου και εκει που θα πατησεις.. εχω ριξει για σενα την ψυχη μου.. δεν φοβαμαι μηπως φυγεις κρυφα.. τα αστερια ηρθαν να σε αγναντεψουν.. το σκοταδι διαλυεται απο το αρωμα σου.. ερχεσαι με την ανατολη και οταν η δυση πλησιασει.. θα κλεισω τα βλεφαρα σου στα φιλια σου για να μην φοβηθεις.. ενωμενοι θα περναμε τις νυχτες.. και ολα τα πρωινα του κοσμου μαζι θα μας ξυπνουν.. μην φερεις τιποτα μαζι σου εκτος εκτος απο την καρδια σου.. και ασε τους χτυπους της να μας κινουν.. γιατι εσυ Μαγισσα μου.. εισαι η ιδια μουσικη.. και η μουσικη ξερω καλα δεν σταματα ποτε.. σε ζωγραφισα παλι εχθες και μετα ολη τη νυχτα μουρμουριζα στο σιγανο το ονομα σου.. Ε!
Ανοιγω το τετραδιο μου που γραφω για σενα.. σελιδα 7 διαβαζω τι εχω γραψει.. και ακουω στο σιγανο δυο ποτηρια πανω στο τραπεζι.. χωρις εσενα ομως κοντα μου.. βγαζω τη φωτογραφια απο το τετραδιο μου και σε κοιτω στα κρυφα.. μη με δει κανεις ψυχη μου.. οχι δε θα κλαψω δε θα δακρυσω ... και ας με πονας που σε εχασα Μαγισσα μου.. Ε! .
Να ξερεις.. Ολες οι σκεψεις μου προσπαθουν να αποτυπωσουν κατι αφηνοντας πισω την αιωνια φωτια που εχω για σενα.. που γεννηθηκε μηνες τωρα πριν με παρασυρει.. το ξερω ειναι ανοητο να αντισταθω.. θα εσπαγα σαν ενα ασημαντο καλαμι.. παραδινομαι ομως διχως σκεψεις για μια ισως ομορφη παρουσιαση σου παλι.. ενω πλησιαζει η κορυφωση της αγωνιας μου για να σε δω παλι εδω.. ως τοτε ο ιδρωτας μου δεν αφηνει σημαδια πανω μου.. θα μπορουσα ομως να εχω περασει απο τα ματια σου χωρις καν να με δεις.. αν δε σε ειχα κοιταξει τοτε.. αν δεν ειχες ερθει εδω να μου γραψεις.. η πορεια τωρα της φυγης σου αναποφευκτα επιταχυνομενη ειναι.. ξερω επισης το τελος για μενα ειναι προδιαγραμμενο.. Πτηση μα και Συντριβη μαζι.. κοιταζοντας την φωτογραφια σου που μου εστειλες τοτε σκεφτομαι ποσο ματαιη κινηση θα ηταν.. να σου αντισταθω.. αρνουμαι ομως στην επελευση των φυσικων νομων.. οι αριθμοι ανεξηγητα και παντα στεγνοι ειναι.. κομμενες οι αναπνοες μου τωρα που σου γραφω εδω μεσα μα με πονουν σαν τα ονειρα... η μοιρα μου και αυτη ισως να ειναι μια επινοηση αλλα οι θεοι μακρινοι νομιζω ειναι.. η κορυφωση μου ομως ειναι ενεργη παντα εδω μεσα που ειμαι.. αναμεσα σε κυκλους ηρωων και στιχους θνητους πλησιαζει η ανασα σου και η ομορφη παντα παρουσια σου.. αν με αφησεις θα ειναι η θηλια μου ενας ακαριαιος θανατος.. κλεινω τα ματια μου και περιμενω να ερθεις και να μεινεις παλι κοντα μου.. το λιμανι μου ετοιμο ειναι και σε περιμενει να σε δεχθει.. ισως μικρο και ασημο μα παντα ετοιμο.. δεν ξερω την εκβαση της αγωνιας μου που εχω.. φωναζω μονος μου το ονομα σου.. ισως για να νικησω την ενταση που εχω μεσα μου δεν ξερω.. ξερω πως ισως ποτε δε θα μπορουσα να σου αντισταθω.. γιατι παντα ησουν μεσα μου ησουν κοντα μου.. τωρα που εφυγες μου ειναι αδυνατο να κλεισω την πορτα.. αφου την αδυναμια μου τη ξερεις.. σε περιμενω παντα να γυρισεις.. Μαγισσα μου.. Ε!
Να ξερεις οτι... Ραγιζουν μυστικα καθε νυχτα τα κοκκαλα μου να σε δεχτουνε. γινομαι περασμα καθε νυχτα το παραφορο ρουχο σου να περασει.. και ως τα βαθη των μυστικων καθε νυχτα μοναχος σιωπηλος εκει κατεβαινω.. ολα τα σκοτεινα να μαζεψω για Σενα λουλουδια και φυλλα.. ολα ομως τα αφουγραζομαι ολα τα ποθω και ολα τα αρνιεμαι για Σενα... παιρνω της ζωης τη χαρα που εχω τη σκοτεινη δωρο ακριβο στην ακρη του δρομου Σου να σκυψω να στην προσφερω.. και ολα απο τα χερια μου τα παιρνεις και οχι δεν ειπες ακομη ποτε... εφαρμοζω μονος μου κανονες συνεχως .. οι εξαιρεσεις ειναι καταγραμμενες ολες γνωστες αναλοιωτες σαν τις γευσεις.. ολα ειναι ενα παζλ στο μυαλο μου φιαγμενα για σενα ευθυγραμμισμενα... δεν μπορω τους κυκλους δεν ξερω που ειναι η αρχη τοτε που σε γνωρισα.. και ουτε γνωριζω το τελος.. κλεισμενος ειμαι μεσα με ικαρια φτερα.. τα χερια μου ειναι αδεια και τα ποδια μου κατω γυμνα. ελα αν μπορεις μια βυθοσκοπηση του βλεμματος μου κανε.. εκει ομως θα δεις πολλα ... οπως τις κρυμμενες πτυχες της νυχτας μου εδω πανω.. και το ονειρο να ψυχορραγει.. σε ειπα Μαγισσα... ενω ησουν η Μηδεια... Ε!
νυχτα εδω πανω.. ο πονος η μοναξια και η παγωνια ειναι παντου.. σημερα ενας πονος βαρυς κτυπα μεσα στη καρδια μου.. και εδω στο μικρο μου κελι απεραντο τοπιο η σιωπη μου... καθομαι και γραφω μιλωντας μονος μου και λεγω οτι θα προτιμουσα μαχαιρι κοφτερο στα χερια σου να κρατας τοτε που ειρθες κοντα μου.. γιατι θα ηξερα τοτε την αμυνα μου ομορφα να την οργανωσω.. ομως εσυ με νυχια κοφτερα μου ανοιξες στο κορμι μου πολλες μικρες πληγες.. που με το χρονο τωρα οχι πονο δεν μου προκαλουσαν. αλλλα και μια μικρη αρρωστημενη ηδονη που μου εφερνε η προσμονη τους.. τωρα που χαθηκες τωρα που εφυγες και πιστευα δεν μπορουν αλλο να με βλαψουν.. σημερα τωρα ολες οι πληγες μου βγαζουν τοσο πονο αβασταχτο ακομη.. και οταν ερχεσαι να με βρεις με τo τροπο που ερχεσαι γραφοντας μου η κοιταζοντας με κρυφα. αμεσως σε ρωτω.. τι κακο μεγαλο σου εκανα και με βασανιζεις ετσι μου λες.. και εσυ θλιμμενα καπως μου απαντας... δεν ειμαι εγω ο βασανιστης.. εσυ ηθελες να εισαι το θυμα... και εφυγες παλι.. τωρα γυρω μου παλι σιωπη πηχτη και η απουσια σου σαν φαντασμα στριφογυρνα.. κλαιει η πονεμενη μου καρδια και η ψυχη μου πλημμυριζει με θλιβερα φθογγοσημα.. αχ.! Μαγισσα μου.. με πλανεψες με ονειρα που δεν σαρκωθηκαν ποτε.! Ε!
Μαγισσα μου... ο συνδρομητης που καλεσατε εχει πιθανον το τηλεφωνο του απενεργοποιημενο.. παρακαλω καλεστε αργοτερα.. ποσο αργοτερα.. για να μπορεσεις να μιλησεις.. ποσο αργοτερα .. για να ακουσω τον ψιθυρο της φωνης σου.. και το τρεμουλιασμα της αναπνοης σου.. αργοτερα ολα αργοτερα λες.. οπως και η ζωη μας.. αργοτερα... τωρα γριζο το πεπλο εδω της σιωπης και απλωνεται παντου.. τιποτα δεν αντηχει πια .. ματωσανε τα χειλη μας απο την αχνα .. της σιωπης μας.. κουραστικα να περιμενω και ειναι αργα.. η νυχτα εξω ειναι παγερη σημερα και η ανασα μου και η σκεψη μου ολο πικρα.. ειμαι μονος μου μεσα στη σιωπη και εδω καμμια ανασεμια δεν υπαρχει... κοιταζω την ωρα .. 12 και.. ουτε ενα μηνυμα ακομη.. γιατι..?? Ε!
