η Σιωπη σου..

Οχι δεν θα σου πω να μου μιλησεις..
δεν θελω να επεμβω στη σιωπη σου που εχεις για μενα..
ισως αυτη η σιωπη σου να πλαθει το αληθινο σου προσωπο που εσυ εχεις..
μα τωρα πια δεν μπορω να κλαιω την ομορφη παρουσια σου που ειχες οταν ηρθες εδω..
ουτε το μυθο σου κλαιω πια..
κρατω ομως τη παρουσια σου στη ζεστη αγκαλια μου και κλαιω πανω στα γραφτα μου...
κλαιω για οσα σου εγραψα που τωρα εμειναν ορφανα αφου ποτε δε με ειδες..
μεινανε ορφανα ολα τα γραφτα μου απο σενα εσυ που τα εκλεισες εξω απο τον ουρανο..
που καποτε σε κοιταζανε..
αλλοκοτη ειναι η ζωη μου εδω μεσα σαν νεκρη ειναι απο τη θυμηση σου..
μια αναποληση ομως μου τα χαιδευει τρυφερα μεσα μου..
και βλεπω να αναβουν πυρσοι τα ιδια παθη  παλι εντος μου..
ατελειωτη νυχτα αποψε στη δικη σου σιωπη..
δε ξερω με τι ελαιο καιει το λυχναρι του μυθου σου εκει..
και γεμιζει με οραματα τη σκεψη μου αποψε..
βουβη ειναι εδω η νυχτα στο κελι μου απο τη μεγαλη σου σιωπη...
Ε!

Εξομολογηση..

Οταν ερχεται ο παπας μεσα στη φυλακη για να μας εξομολογησει του χαμογελω..
παπα μου δε κανει ειπα εχω τον δικο μου πνευματικο γεροντα μου απο το αγαπημενο μου μοναστηρι..
κοιτα του λεγω μερικοι νομιζουν οτι θα πληρωσουν ετσι με την εξομολογηση και θα σωθουν..
οχι ομως για μενα..
τωρα τη βλεπω στα ονειρα μου οτι κανω ερωτα μαζι της και ξυπνω ιδρωμενος βασανισμενος ...
απο κατι που δεν ηταν πια δικο μου..
κοιμομουν ακομη και τη μερα εναν υπνο πολυ εφιαλτικο..
κυνηγημενος απο μορφη της και παραλυμενος απο τη προδοσια του κορμιου της...
ξυπναγα με ενα ριγος στο κορμι μου..
ακομη και σημερα που γραφω σκεφτομαι οτι ημουν δεμενος με μια αλοιωτικη μοιρα στη ζωη μου..
τωρα μονο η περηφανεια μου εμεινε του φυλακισμενου..
που δεν χαιρεταω κανεναν δεν μιλω και ολοι τους με σεβονται..
τωρα που γραφω την εξομολογηση μου μια φευγαλεα ανταυγεια μεσα μου περνα..
πολλες φορες που ειμαι μονος μου ψιθυριζω στον εαυτο μου πως πρεπει να καψω της φαντασιωσεις που εχω..
θελω να σταματησω αυτο το αχορταγο κορμι της να το φανταζομαι..
και τιμωρω ετσι τον εαυτο μου..
δεν ψαχνω για εχθρους εχθρος ειναι μονο ο εαυτος μου που τον πιανω να τη σκεφτεται...
τωρα συγχωρημενος ειμαι απο ολους αφου ξερουν αδικα πληρωσα το παθος της...
βγαζω απο τη δολια μου καρδια το ραμφος της πικρας και της αδικιας που εχω μπηξει
και ουρλιαζω  δυνατα..
ειμαι αθωος...
Ε!

η Γιορτη μου

Χαμηλωσαν αργα τα φωτα εχθες στη γιορτη μου
και τα ομορφα τραγουδια εσιγησαν..
οι δρομοι εξω αποκοιμηθηκαν με των αντιλαλο των τραγουδιων..
και με το ακουσμα εξω στη πορτα του σπιτιου μου των χιλιων ευχων απο τους φιλους που εφευγαν αργα...
ψελλιζαν μεσα τους σαν σκιες για την ομορφη βραδυα μου..
στο φευγατο χθες και στο αυριο που ανετελε στο χαραμα της νεας μερας..
η αυλαια της γιορτης μου επεσε και στη ζεστη φατνη της ψυχης μου...
βλεπω ξαναγεννιεται η ελπιδα...
να αλλαξει ευχηθηκα σελιδα η ζωη μου απο το αγνωστο και τη πικρας μου το γραμμενο
που ειχε μαζι μου παντα..
με ενα καλυτερο πεπρωμενο να ειμαι θελω..
σε προσδοκιας αγκαλια ονειρου θελω να αρμενιζω τωρα ..
με το χρονο να ειναι της ζωης μου ο μεγαλος ενορχηστρωτης..
στο νου μου να μου εμπενει φαντασια και στην υπαρξη μου συμφωνια...
και απο το κρεσεντο της φθορας που ειχα της πικρας μου εκει και της μοναξιας..
φιναλε για μια νεα ζωη να ξεκινησω..
και ολες της νεκρες μου ελπιδες να αναπτερωνει η νεα μου ζωη..
να αρμενιζω θελω ανοιχτα σε αιωνιες στιγμες..
μαζι με την χθεσινη ομορφη γιορτη μου...
Ε!

Καλα Χριστουγεννα..

Χριστουγεννα ξημερωσαν..
οι πικρες στην καρδια μου θαρρω πως ηρεμησαν λιγο μεσα μου..
ενας αποηχος γλυκος παντου πλαναται ..
ειναι γιατι σημερα ο χριστος γενναται..
πεθυμησα τη νυχτα των χριστουγεννων..
να τη ζησω ηρεμη ειρηνικη μακρυα απο τις κακιες και τα παθη..
σε ενα ξωκλησι να ειμαι μονος μου με το Χριστο ζωγραφιστο..
να μην ακουω τιποτα μονο το μυστηριο της θειας λειτουργιας..
μια βροχη ουρανια σαν μουσικη να αντηχει και να με αναβαπτιζει..
με το πνευμα της αγαπης και τη καρδια μου να τη φωτιζει..
της αμαρτιας μου το χιτωνα να τον πεταξω..
να φωτιστω να εξαγνιαστω στη ψυχη και στο σωμα μου..
να λαμψω απο τη χαρα της προσευχης μου..
 να ψαλλω να χαρω και να υμνησω και πρωτος στο ξωκλησι το Χριστο να προσκυνησω...
με κατανυξι να σκυψω μπροστα στη φατνη του Χριστου που ολοφωτη αστραφτει.
θελω να φουντωσει  παλι η πιστη μου μεσα μου για κεινον
που ηρθε μονο και ολο αγαπη να μου δωσει..
και να φωναξω δυνατα..
Δοξα εν Υψιστοις  Χριστε..
και εν ανθρωποις Ευδοκια..!!
καλα και ευτυχισμενα χριστουγεννα ευχομαι..
Ε!

Κυριακη Απομονωση Θυμαμαι...

Δευτερη φορα στην απομονοσωση..
και παλι θυμηθηκα τον προμηθεα απο την μυθολογια που εμαθε στο γυμνασιο..
τον κρεμασανε ψηλα και ο αετος του ετρωγε το συκωτι σιγα σιγα..
και εκεινο παλι γινοταν απο μεσα του και βασανιζοταν μονος του ..
γιατι τολμησε και εδωσε τη φωτια στο κοσμο..
κυριακη απομονωση θυμαμαι..
δεν υπαρχει κατι  αλλοιωτικο να θυμαμαι..
και τι αλλιωτικο μπορουσε να βρεθει σε ενα κελι δυο πιθαμες και κατι..
σε ενα κελι με ριξανε και εμενα αταφος νεκρος..
νεκρος διχως ελπιδα...
  και διχως να υπαρχει κατι διαφορετικο μεσα εδω..
το μονο που εκανα για να μην τρελαθω δαγκωσα  χερι μου βαθια..
να βγαλει αιμα..
και εκανα το σχημα το σταυρο στο τοιχο μου εκει μεσα με το χερι μου...
το εβλεπα και στα γονατα προσευχουν δυνατα  στο κυριο Θεο μου...
να με σωσει ζητουσα...
κυριακη απομονωση θυμαμαι...
ενας γιορτης αντιλαλος συντροφευε τη μοναξια μου εδω μεσα..
εδω στην ανηφορα της πικρας και της μοναξιας μου και της αδικιας μου..
ηταν η φωνη του Καζαντζακη...
,,θα σταυρωθεις αν θες να αναστηθεις μην ψαχνεις αλλος δρομος δεν υπαρχει,,...
και ετσι περιμενα τη σταυρωση μου σαν μια λυση για μια καινουργια ζωη μετα...
εκλεινα τα ματια μου και ψιθυριζα μπροστα στον τοιχο και ας μην ειχε παραθυρο..
ταξιδευε ο νους μου σε αδιακοπα ταξιδια σε κοσμους αλλους..
με κλεισμενα τα ματια μου..
και ενοιωθα παλι μεσα μου κατι αλλοιωτικο..
οχι η κυριακη στην απομονωση δεν ηταν σαν τις αλλες μερες μου εδω..
και ετσι αντεξα και παλι....
Ε!

Επισκεπτηριο...

Επισκεπτηριο..
διπλη και πυκνη η σιτα εδω μεσα..
τοσο πυκνη που δυσκολα μπορεις να ξεχωρισεις τη μορφη του επισκεπτη..
μπορεις ομως να ακουσης ομορφα τη φωνη του που σου μιλαει ψιθυριστα.
δινοντας ενα μηνυμα ελπιδοφορο ζωης..
διπλο συρμα βαλανε οι αλητες εδω και φανηκε ο φραγμος της ντροπης τους..
ενα σιδερενιο διχτυ σκλαβιας πλεξανε οι αλητες οι δειλοι..
οι ανεγκεφαλοι ολοι τους..
και εσυ καλε επισκεπτη μην πικραθεις..
η θεληση σου που ειρθες εδω ξεπερνα τη λαχταρα της ψυχης..
για να με δεις εστω για λιγο..
επισκεπτη μου πισω απο τη σιτα τη πλεχτη οταν σταθεις..
θελω να σταθεις περφανα για μενα..
και μην μετρας τα χρονια η τους μηνες μου εδω μεσα..
μη τα μετρας..
υπαρχει παντα η αρχη η μερα η γνωστη η φρικτη που εζησα η πρωτη..
υπαρχει και ενα τελος ομως που δεν αργει να ερθει να θυμασαι..
σκεψου μονο ποσοι εδω μεσα εχουν σκλαβωθει και περιμενουν το χρονο τους να βγουν εξω..
στοχασου αν μπορεις ποσοι κολλησαν το προσωπο τους πανω στη σιδερενια σιτα..
 οπως εκανα τοτε για να ακουσω τη φωνη σου...
θυμισου μονο το καλο που ειρθες τοτε να με δεις στο επισκεπτηριο..
δεν ξερω αν ειμαι της μοιρας ο μεγαλος εκλεκτος που θα διαβω περηφανος το τερμα...
ξερω ομως πως ειμαι καθαρος αλλοι εχουν την αδικια που τους βαραινει...
ξερω επισης να σου πω ενα μεγαλο ευχαριστω που ειρθες να με δεις..
σε ευχαριστω πολυ...
Ε!

Γλυκια μου Μανα εχεις Γραμμα..

Γλυκια καλη μου μανα..
σε καρτερω παντα να ερθεις να με δεις..
εδω που ειμαι μονο εσυ μπορεις να με φτασεις..
εδω στο παγωμενο μου κελι της φυλακης μου..
μοναχα εσυ καλη μου μανα μπορεις οπως πρωτα να με αγκαλιασεις..
σε καρτερω δε μπορει χρονιαρες μερες να με αφησεις μονο μου..
ελα σε παρακαλω με φως αγαπη και ελπιδα το κρυο μου κελι με τη ζεστασια σου να το πλημμυρισεις..
σε καρτερω ξανα πολυ..
εχουμε τοσα πολλα να μου μου πεις και να σου πω για ωρες πολλες να μιλαμε..
ελα γλυκεια μου μανα..
και διωξε αν μπορεις τον εφιαλτη της μοναξιας μου απο εδω μεσα..
και δωσε μου τη θερμη της γαληνης σου που μονο εσυ εχεις...
σε καρτερω σαν εκεινο τον αξεχαστο καιρο που ηρθες και με ειδες..
τωρα που θα με δεις τα μαλλια μου εγιναν γριζα απο τη στεναχωρια μου..
περασανε και τα χρονια και δεν μπορω πια να κοιμηθω ..
θυμασαι μανα μου χαιδευοντας μου τα μαλλια πως μου μιλουσες τοτε...
ακουω παντα στο σιγανο το τραγουδι  το αγαπημενο μου..
μανα μην λυπασε μανα μην με κλαις...
και σε θυμαμαι παντα..
και σε καρτερω να ερθεις..
Ε!
ΥΓ.ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...