δεκεμβρης μηνας δε θα μεινει για να θυμαμαι τις 8...
τραγουδω ψιθυριστα και ολη μου η σκεψη γυριζει πισω εκει στην μικρη αδεια που ειχα..
εκει που ημουνα αυτες τις λιγες μερες μου. τωρα το τραγουδω με θλιψη στα ματια..
και με μικρες αλλαγες στα λογια ..
γιατι τωρα φευγω απο αθηνα για πολυ βορεια...
γιατι πριν χαραξει η μερα πρεπει να ειμαι μεσα..
αληθεια τι περιεργη που ειναι η ζωη..
η ζωη μας..
γυριζω πισω σημερα εκει που ειναι η θεση μου..
με πικρα μεσα μου μεγαλη..
πηρα ομως μεγαλη χαρα στις λιγες μερες που ημουν εξω..
πηρα χαρα σαν ανθρωπος πινοντας χορευοντας και γελωντας ..
κοιτωντας ξενα ματια και χαμογελα..
τωρα ομως ενα κενο και μια παγωνια μαζι με πικρα μεσα μου ταξιδευουν μαζι μου..
αναζητησα την ευτυχια σε ξενα προσωπα δεν την βρηκα .
περασα και καλα εστω και αυτες τις λιγες μερες της αδειας μου..
τωρα η επιστροφη μου μετραει μεσανυχτα μαζι με το φεγγαρι..
τα αισθηματα μου γεματα αντιθεσεις πλανησεις και φυγες προσπαθουν να στριμωχθουν σε λιγες γραμμες μονο..
ακουω απο καποιο ραδιοφωνο να παιζει το τρενο φευγει στις 8... το αγαπημενο μου τραγουδι και εγω εδω..
αμεσως να γραψω.. και.
να συλλογιεμαι πως περασα και την αναγκη να γραψω κατι..
αναγκη να συμπληρωσω το κενο της στερησης μου που μου δημιουργει καθετι παλιο και γνωριμο..
χαρας που πηρα και πικρα που εχω τωρα που γυριζω πισω.
εκει να πληρωσω τα λαθη μου..
τα λαθη του μυαλου μου..
τωρα τα λογια μου αιωρουντα ατσαλα και αδεξια μεσα μου..
εχουν γινει κομποι που μοιαζουν με λογοκριμενα φυλλαδια..
γυριζοντας τωρα πισω εσβησαν τα ονειρα μου..
αλλα αυτο το βραδυ που ταξιδευω ειναι δικο μου.
ειναι η δικη μου στιγμη απελπισιας και πικρας μαζι που εχω..
αλλα και τις ομορφες μερες που περασα..
να τις θυμαμαι... και να λεω.
οτι οι καλες στιγμες δε σε περιμενουν..
η τις ζεις .. η σε προσπερνουν...
ταξιδι της επιστροφης σημερα μεσα στη νυχτα .. και εγω ολο παραπονα και πονο..
μεσα μου που γυριζω πισω..
πολλα τα θελω μου. αλλα ειναι αφωνα..
λιγα τα ονειρα μου.. αλλα δεν θελω να πω αλλα..
μυστικα στο φεγγαρι που συνταξιδευει μαζι μου..
γιατι ξερω δεν ειναι φιλος..
ειναι αλητης του ουρανου...
Ε!
σε ενα ομορφο στουντιο με ενα ομορφο σκηνικο απο οπου και η φωτογραφια επελεξε το αγαπημενο μας σαιτ τη συναντηση μας.
ηταν μια προ επισημη πρεμιερα μπροστα σε ενα ομορφο κοινο για πρωτη φορα.
ηταν μια χειμερινη παρασταση με νιατα εκρηκτικα που δωσανε το καλυτερο ευατο τους..
τα νιατα που επαιξαν ειχαν τη δοξα και το παθος αρμυρισμενο μαζι με μας με μια ευωδια φως..
φως που σε τυφλωνει απο την αγαπη τους για το θεατρο..
και αυτο το πηγαινελα που ειχαν και τις ατακες που μας ζητουσαν να πουμε ηταν ακαθοριστο..
στη σκηνη υπηρχαν απλα πραγματα κυβοι και πυργοι σε απαλα γηινα χρωματα..
το καστιν ειχε μονο νεους ηθοποιους και αυτο ηταν ωραιο...
οσο για το τιτλο κοψε το σεναριο ηταν ακριβως οπως και το επαιξαν..
εμεις σαν θεατες που μετειχαμε σαν πρωτη φορα δωσαμε θαρρος στα νεα παιδια που δωσανε την ψυχη τους για ενα ομορφο αποτελεσμα..
γελασαμε με την ψυχη μας χειροκροτησαμε ασταματητα και συμετειχαμε και επανω στη σκηνη οταν μας το ζητουσαν..
και αυτο μας αρεσε πολυ..
ολα τα μελη του θιασου που ενθερμα ζουσαν το ρολο τους αποδιδαν εξαισια την παρασταση.
μια παρασταση ακρως καυστικη και πειστικη ακομα και για μας τους απλους θεατες.
που για μας το θεατρο επιδαψιλευει συγκινησεις..
ηταν απλα μια γελαστη νοτα στο γριζο της ζωης μας ολων μας..
οσο για την αρχηγο του αγαπημενου μας σαιτ..
ηταν ενας αγγελος..
ολους μας υποδεχτηκε με χειραψια αλλους με φιλια αλλους με αγκαλια..
και παντα με ενα καλο λογο σε ολους..
και ενα ωραιο χαμογελο που δεν της ελειπε ποτε..
το δε κρασι και το τσιπουρακι ερεε αφνονα οπως και το γελιο μας μεσα στο στουντιο...
πολλες οι λεξεις για την αρχηγο μας που μας προσκαλεσε με προσκλησι που θελω να γραψω αλλα οι λεξεις η δεν υπαρχουν η εγω δεν μπορω να τις βρω..
ειχε μια πορφυρη καλοσυνη και απλοτητα μαζι μας..
και τελος αισθανομαι ευγνωμων για τη συμπαρασταση και τη χαρα που μου εδωσε γιατι ετσι αισθανθηκα ανθρωπινα.
ξεφευγοντας απο την πικρη και σκληρη καθημερινοτητα μου.. γνωριζοντας που ειμαι..
και διεκρινα πως με τη πραξη της την προσκληση να με καλεσει και μενα.
πως υπαρχει ελπιδα για ενα καλυτερο μελλον και σε μενα...
ευχομαι στο αγαπημενο μου σαιτ.. παντα τετοια..
σας ευχαριστω..
Ε!
---
με ασημια κεντιδια συννεφα στολισαν τον ουρανο.. εδω πανω..
βελουδο μαυρο παντου απλωθηκε εδω στη νυχτα..
και η μερα χαθηκε .. βασιλεψε η σιωπη..
και απο το λιμανι του πουθενα..
το ονειρο μου ανοιξε πανια..
ποθος ανεκπληρωτος και η επιθυμια μου μεγαλη γινεται πραγματικοτητα..
σαλπαρω στη πραγματικοτητα με ροδινο σκαρι..
για ενα μικρο ξεφαντωμα χαρας και ξεγνοιασιας στον ηλιο της αθηνας..
η ελπιδα μου ουριος ανεμος τη ροτα μου ευλογουν.
και το ονειρο μου για την αδεια μου εγινε χαρα μεγαλη..
το ταξιδι μου καλοταξιδο να ειναι και το χαμογελο μου.. να μεθα τους ταξιδιωτες μεσα στο τρενο τις φυγης μου...
ξερω..
βαριες οι ενοιες τους στην καταχνια του υπνου τους..
και εγω εδω να χαιρομαι να γελω να τραγουδω που ταξιδευω..
ουρανια τοξα θελω να βλεπω μεσα απο το τρενο στους ουρανους απο τη χαρα μου..
και εσεις συννεφιασμενοι φιλοι μου ευλογημενοι να ειστε..
που με την παρουσια σας και την προσκληση σας αγαπη σας φερνω μονο..
να βγω στον δρομο απο την μοναξια και κοντα σας χαρα να δρεψω..
λογια παρηγοριας να ακουσω τον πονο μου να γιανω..
αποδραση κανονικη θα κανω στον ερχομο του νεου μηνα κοντα σας λιγο θελω ναμαι.
μαγισσες φερτε βοτανα να τους μαγεψω την αδεια που λαχταρω να παρω θελω.
να περπατω εκει κοντα σας.. εκει να σμιγουν παρον και παρελθον να γινουν ολα ενα θελω..
δεν θελω να φοβαμαι της μοιρας μου τα γραμμενα..
τρεχω να προλαβω στην ωρα μου ναι !! θα ειμαι εκει..
και οταν η ευχη μου απο καρδια εχει γινει..
λενε πως βγαινει αληθινη..
και εσυ μικρη μου μαγισσα ευλογημενη νασαι...
θα σε κερνω στη σκεψη μου με την ελπιδα...
να σε δω..
μαγισσες φερτε βοτανα τις συμπηγαδες εδω πανω να περασω..
και το κρυφο μου ονειρο κοντας σας να ξαναγεννιεται θελω..
ευχομαι εκει στο μαβι να ανταμωσουμε και...
και εσυ μικρη μου μαγισσα..
το δακρυ σου σκουπισε.. και κανε για μενα μια ευχη..
να ειμαι εκει την κυριακη..!!
μαγισσες φερτε βοτανα εδω τους αλητες να πλανεψω..
την κυριακη εκει κοντα στους φιλους θελω.. ναμαι..
ερχομαι..!!
Ε!
---
παιχτης της σιωπης ..
και μενα δεν μου γραφει κανεις..
τι παιχνιδι παιζουμε..?
λατρης της φυγης.. και εγω περιμενω μια μερα να φανεις..
οτι και να κανω ... παλι δεν σε φτανω..
στα δινω ολα.. ομως θελεις κατι παραπανω..
εισαι μια συνηθεια..
μια απο τα ιδια.. η θα ρθεις να με δεις..
η θα φυγω πια στα αληθεια..
πεσμου το καλυτερο σου ψεμα..
και βαλε τα δυνατα σου στο τερμα..
να μου γελασεις το μυαλο.. σε εχω αναγκη σε παρακαλω..
για να μην καταλαβω πως σε χανω..
τον ανοητο κανω..
πεσμου ακομα ενα σου ψεμα..
που δεν μοιαζει με κανενα..
ασε στην ακρη και στην τυχη.. ενα ακομη παραμυθι..
σαν μικρη προσευχη το ονομα σου..
στα χειλη μου πιανω..
εχω εμπιστευτει την καρδια μου στα χερια σου πανω..
ενα φως ανοικτο βρηκα μεσα στη νυχτα του κοσμου..
μην μου κανεις κακο την αγαπη σου δωσμου...
τι παιχνιδι παιζουμε..
παιχτης της σιωπης..
και μενα δεν μου γραφει κανεις..
Ε!
--
τι με νοιαζουν οι ερωτες τωρα πια..
τι με νοιαζουν..
ηρθαν και εφυγαν οπως οι ανεμοι στην καταιγιδα..
αστραψαν και βροντησαν οσο κραταει μια μπορα..
ηρθαν και αλωσαν την καρδια μου ετσι για το τιποτα..
ο κυριαρχος ερωτας..
που τον αποθανατισα μεσα απο τα τραγουδια σου..
και τον πυρπολησα μεσα απο την σκεψη μου..
ηρθε και με αγγιξε ..
με θαυμασε...
και καποιοι με εστησαν και συμβολο.. θυμαμαι..
και τωρα..
ο ερωτας μου ηταν κομπαρσος στο θιασο της ψυχης μου..
και εγω διψουσα για μια παρασταση επιπεδου..
τι με νοιαζει ο ερωτας τωρα πια..
τωρα που η αθωοτητα μου εχει πεθανει..
και η αφετηρια της ζωης μου..
ειναι πολυ μακρυα...
ποιος ειμαι εγω..
που τολμησα ομως να θρεψω ελπιδα.
και ονειρα να κανω για το αυριο ..
ποιος ειμαι εγω που τολμησα ποιητικα να δω τον ερωτα..
και τι ειμαι εγω.. ενα φυλακισμενο νυχτολουλουδο..
που τολμησα και σου ειπα την αληθεια..
στο ειπα.. δε στο ειπα..θα φυγεις..
εφυγες ε..?? καλα εκανες..
σε παραδεχομαι..
και ας μου καρφωσες το μαχαιρι στο στηθος..
και τωρα.. με κυρτωμενη την πλατη μου..
και χαμενη τη σκεψη μου..
να μετρω εδω τον πονο της ζωης μου..
και η πληγη μου να τρεχει ασταματητα..
ψαχνω μεσα στο σκοταδι..
να δω αυτα τα ματια..
που ηρθαν για λιγο και φωτισαν την ελπιδα μου..
αλλα εσυ δεν φαινεσαι πουθενα..
τωρα παλι μονος με πονο και μοναξια...
και τωρα..
πονος και μοναξια να χρονομετρουν τις ασυντροφευτες ωρες μου εδω μεσα..
και να συρρικνωνουν τα ονειρα της υπαρξης μου..
εφυγες ε..? καλα εκανες..
και τωρα μαζι σου..
εφυγε και η ποιηση που τη νυχτα ζευγαρωνε με το ονειρο..
και εμεινε η σκληρη αληθεια της ζωης μου..
εφυγες ε..? στο καλο..!!
αλλα μικρη μου μαγισσα..
φευγοντας να μην παρεις τιποτα..
Ε!
..
ο εαυτος μου..
πεθαμενος κυκνος σαβανωμενος..
πνιγμενος στην ομορφια του σαν τον ναρκισσο..
στην ελπιδα της ματαιοδοξιας..
απομεινα μονος μου η καρδια μου και εγω..
να κανω κυκλους εδω μεσα..
καποτε εγω που γεννηθηκα με την ομορφια μεσα στην καρδια μου.
αφησα την αδικια και το κακο που μου κανανε να σχηματισει ασχημια τωρα μεσα στην ψυχη μου..
εγω που εμεινα εκθαμβος απο την ομορφη ζωη τωρα κλεισμενος με πονο και οδυρμω..
μελαγχολικα τωρα τα λογια μου..
και ολα μου τα γραφτα χρυσοκιτρινα φυλλα εχουν γινει απο τον περασμα του χρονου...
ειναι τοσα πολλα τα χειρογραφα μου που..
θελω να τα δωσω στους αστεγους να τα καινε τωρα το χειμωνα στο δρομο να ζεσταθουν..
αλλα δεν εχω την δυναμη..
υπηρξα γενναιος και τωρα ζω πεθαμενος.
αγωνιστηκα σε ενα στιβο με ανισο αγωνα..
τωρα δεν εχω ονειρα να κεντησω.. ειμαι σιωπηλος και μονος μου..
περιμενω να ερθει παλι η μερα για να κρυφτω και να γραψω το βραδυ.
θελω να απλωσω τα χερια μου στο φως να φωναξω μα η φωνη μου πνιγεται στην αδικια...
καθομαι και μαζευω ελπιδες απο το χθες και τις μουσκευω στο σημερινο μου δακρυ ...
φωναζοντας ..
εδω σε θελω καρδια μου..
ανησυχοι εδω οι στοχασμοι μου παρεα με την μοναξια μου..
και η νοσταλγια μου για τον εξω κοσμο μου σκαει χαμογελο στα ξεροσκασμενα μου χειλη...
φορεσα παλι ας ειμαι εδω που ειμαι το καλο μαυρο πουκαμισο μου...
αυτο που μου πηγαινει ασορτι με τον πονο μου..
κρεμασα στο στηθος μου τον χρυσο σταυρο της ελπιδας..
και μεσα στον πονο μου σιγοτραγουδω...
εδω σε θελω καρδια μου...
Ε!
---
φιλες μου και φιλοι..
σημερα 1η δεκεμβρη που ειναι..
γιορταζει ο αγιος φιλαρετος ο ελεημων...
προστατης των μελισσοκομων..
θυμαμαι οταν ημουν μικρος εκει στο μεσολογγι στο χωραφι μας που ειχαμε τα μελισσια ..
ο πατερας μου και εγω βαζαμε εικονες μικρες του αγιου κοντα στο μελισσι..
αλλα και καπου καπου μεσα στην κυψελη..
για να εχουμε σοδεια πολυ..
αυτο γινοταν καθε χρονο στην γιορτη του..
και οταν η σοδεια ηταν πολυ μοιραζε στη γειτονια μας..
και καθε χρονο στη γιορτη του αγιου πηγαιναμε στην εκκλησια να τον δοξασουμε τον αγιο μας....
και να παρουμε την ευχη του..
και μετα στα μελισσια μας χωρις να δουλεψουμε.
ηταν μερα του αγιου μας..
την θυμαμαι παντα αυτη την 1η δεκεμβρη ..
και το εχω γραψει στο αρχειο μου για να την θυμαμαι παντα...
και σημερα που την θυμηθηκα σας την μεταφερω..
οχι την καλοσυνη του πατερα μου..
αλλα την γιορτη του αγιου μας...
θυμαμαι ακομη που ο πατερας μου ελεγε ...
εχω 50.000 εργατες..
που δουλεβουν για μας..
και ο κοσμος δεν τον καταλαβενε τη ενοουσε ..
και χαμογελουσαμε μαζι..
ευχομαι και του χρονου να την θυμηθω και να την γραψω παλι..
χρονια πολλα σε ολους τους μελισσοκομους..
και καλη σοδεια..
ευχομαι..
και καλο μηνα..
Ε!
